മുഖപുസ്തകം..

സമയം പാതിരാത്രി.

ഉറക്കച്ചടവിന്‍റെ രണ്ടാം ദിവസത്തിന് തിരശീലയിട്ടുകൊണ്ടു അയാള്‍ കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കി അടച്ചു.
ഈയിടയായി കണ്ണടച്ചാലും തുറന്നാലും നീല നിറമാണ്‌ !
അനന്ത നീലിമയാര്‍ന്ന ആകാശവും, ആഴക്കടലിന്‍റെ അഗാതനീലിമയും  അയാള്‍ എന്നേ മറന്നുകഴിഞ്ഞു…
നീല പൊന്മാനും,നീലതാമരകളും അയാള്‍ കെട്ടിയ ഭിത്തികളില്‍ ചില്ലുപടങ്ങള്‍ മാത്രം…
കൃഷ്ണഭക്തന്‍ പോലുമല്ലാത്ത നമ്മുടെ കഥാനായകന് ഈ നീലപ്രതിഭാസം ഒരു പുതിയതരം ആസക്തിയാണ്‌.
അതെ, മുഖപുസ്തകത്തില്‍ പേരു ചേര്‍ത്തതില്‍ പിന്നെ അയാള്‍ ഇങ്ങനെയാണ്.
സ്വര്‍ണ്ണ മത്സ്യമായ ആഞ്ജലീന ജൂലി മുതല്‍ അങ്ങാടികവലയിലെ അന്തപ്പന്‍ വരെ ഈ നീലാശയത്തില്‍ മുങ്ങിതുടിക്കുന്നു,
പിന്നെയല്ലേ ഈ പൂഞാട്ടിയായ ഞാന്‍ !
പച്ചപരമാര്‍ത്ഥത്തിനു  അയാള്‍ വീണ്ടും നീലചായം അടിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു .
മനസിന്‍റെ കണ്ണാടിയാണ് മുഖമെന്നു വല്യമ്മച്ചി എപ്പോഴും പറയും…
ആ കണ്ണാടിയിലും നീലം പുരണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഇന്ന് മനസ്സെവിടെ മുഖമെവിടെ ?
മുഖപുസ്തകത്തിലെ മുഖങ്ങള്‍ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതില്‍പിന്നെ മുഖങ്ങളെക്കാള്‍ മുഖംമൂടികളുള്ള ഏതോ മയികലോകത്താണ് അയാള്‍ .
ചായം പൂശിയ മുഖങ്ങള്‍ ഇവിടെയും തെയ്യം ചവിട്ടാറുണ്ട്.
തൊലിപ്പുറത്തെ കരിവാളിപ്പുകള്‍ പകല്‍പോലെ ഇങ്ങും പ്രകടം.
ഇവിടെ നേരം ഇരുട്ടി വെളുക്കുമ്പോള്‍ കറുത്തവര്‍ വെളുക്കുന്നു!
മഞ്ഞളിച്ച മുഖങ്ങളുടെ ചേഷ്ടകളും ഗോഷ്ടികളും മന്ദസ്മിതം പൂകുന്ന ഇവിടെ,
വംശസ്ഥാപനതിനുള്ള ആവേശങ്ങള്‍ക്കു തെല്ലും കുറവില്ല..
കരള്‍ തുടിക്കുന്ന അലര്‍ച്ചകള്‍, തൊണ്ട ഇടറുന്ന വില്ലാപങ്ങള്‍…
അനുഭവ വൈകവേദ്യമായ ഈ നീലലോകത്തില്‍
ദാഹമോഹങ്ങള്‍ക്ക് വിശ്വാസ്യമായ നിരപരാധിത്വത്തിന്റെ മൂടുപടം.
മുഴുഭ്രാന്തിന്‍റെ സമതലങ്ങളില്‍
ഇടക്കാലാശ്വാസത്തിന്റെ അഭിലാഷകോട്ട പണിഞ്ഞു സ്വയം പുകഴ്ത്തലിന്‍റെ  ആത്മരതി പൂകുന്ന
യൗവനപ്പുളപ്പിന്‍റെ പേക്കൂത്തുകള്‍ !
ഇവിടെ അധസ്ഥിതരില്ല, അപ്പനപ്പൂപ്പന്മാര്‍ ഇല്ലേ ഇല്ല.
രോഗികളും പീഡിതരും മരുന്നിനു പോലുമില്ല ..
എന്നിട്ടും ക്രിസ്തുവും ബുദ്ധനും നബിയുമെല്ലാം ഇവിടുത്തെ ഇടവഴികളില്‍ ലക്‌ഷ്യം ഇല്ലാതെ  അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു….
ഇതു കലിയുഗത്തിലെ കഥയല്ല !
മുഖപുസ്തകത്തിലെ കടും നീലകൊണ്ടു യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ മറക്കുവാന്‍ അയാളും പടിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അല്‍പ്പത്വത്തിന്റെ കുടയും ചൂടി അറിവില്ലായ്മയുടെ നൂല്‍പാലത്തിലൂടെ വേച്ചു വേച്ചു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇന്നു വര്‍ഷം നാല് !

Light up again..

As light recedes from the sky-line,
Shadow’s wings crave to embrace green cover.
Quivering lips of darkness yearn,
to kiss her lover.

This is dusk,
Here, light cast a shadow over vision.
When silence rules, they make love
in the dark corner of oblivion.

Ay, I am the darkness!

My veil covers the lines,
which divide all visible directions.
My dark blood dissolves all,
the divides that separate humanity.

If you proclaim light as your father,
then where is your mother?
Why have you forsaken me for so long,
for I am your mother, I am your mother.

Even before the dawn of mankind,
we stood by each-other.
Like angels and demons,
Verily like heaven and hell.

Light gives me strength,
and he takes mine.
Our love story is all about,
believing in one another.

Turn back, my son
and shed some light on your thoughts.
Half of you is made up of light,
and the other half is the deep reflection of me.

Still we converse as absolute equals,
so, hurry not to separate,
the just from the unjust.
And the good from the wicked.

As long as life on Earth dances with day and night,
my beloved and I, walk side by side.
Who are you to tear us apart?
Who are you to question myself ?

Oh dear son, it is better to light a candle,
than blame darkness.
It is always better to light a candle,
than blame your mother!

 

Thank you so much for this lovely recognition. I really appreciate the work that you guys do, and gladly accept the award. (Anthony)

ജീവിതം സ്നേഹമായിത്തീരട്ടെ..

 

 

മരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ ഒരു മനുഷ്യന്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ജനിക്കുന്നത്

എന്ന് പറയാതെ പറഞ്ഞ ക്രിസ്തു .
എങ്ങനെയൊക്കെ കൂട്ടി വായിച്ചാലും നിരാശയില്‍ പ്രത്യാശയാണ്
ഈ മനുഷ്യസ്നേഹിയുടെ അവസാന വാക്കുകള്‍.
വീടും കൂടും വിട്ടു നാടായ നാടുമുഴുവന്‍ അലഞ്ഞു നീ കണ്ണില്‍ കണ്ടവരെ എല്ലാം സ്നേഹിച്ചു.
അവസാനം, ആട്ടും തുപ്പും ബാക്കിയാക്കി ഉറ്റവരുടെ സ്നേഹ തിരസ്കരണം.
രാപകലില്ലാതെ മാറോടു ചേര്‍ത്ത് കിടത്തിയ ഉറ്റ സ്നേഹിതന്‍ തള്ളിപ്പറഞ്ഞപ്പോള്‍
ചങ്കു പൊട്ടിയ ഒരു മനുഷ്യന്‍.
ഒരു മനുഷ്യായുസ് കൊണ്ടു പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ച പാഠങ്ങളെല്ലാം കാറ്റില്‍ പറത്തി
നാലുപാടും ഓടിയ പ്രിയ ശിഷ്യരെ ഓര്‍ത്തു പരാജിതനായ  ഗുരു.
ത്യാഗത്തിന്റെ ഗിരി ശ്രിങ്കതിലേക്ക്  കുരിശും ചുമന്നു കയറിയപ്പോഴും
പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ പിറുപിരുപില്‍ നിഴലിച്ച പരിഹാസം,
പുറന്തള്ള പെട്ടവന്റെ ഒറ്റപെടല്‍.
മരണാവകാശം ആയ ഒരിറ്റു ദാഹജലം പോലും നിരസിക്കപെട്ട
ഒരു മഹായോഗി.
എന്നിട്ടും അവന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ പരാതിയില്ല, ഒരിറ്റു പരിഭവമില്ല.
ഒടുക്കം, പൂര്‍ത്തീകരണത്തിന്റെ ഒരു നിശ്വാസം.
” എല്ലാം പൂര്‍ത്തിയായി”
സര്‍വതും തകര്‍ന്നു അടിഞ്ഞപ്പോഴും എല്ലാം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയവന്റെ സംതൃപ്തി …
അതാണ്‌ ക്രിസ്തു!
മഹാത്യാഗിയായ അങ്ങയുടെ സ്നേഹത്തെ കുരിശില്‍ തറക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
ഇനിയാര്‍ക്കൊട്ടു കഴിയുകയുമില്ല…

ഗുരു

മനുഷ്യ ജന്മങ്ങള്‍ക്ക് നാല്‍ക്കാലികളുടെ വില പോലും ഇല്ലാത്ത ഒരു കാലത്ത്,
കാലിത്തൊഴുത്തില്‍  അങ്ങ് ജനിച്ചു.
പിറവി  മുതല്‍ മരണം വരെ പരമ ദാരിദ്രത്തില്‍ ജീവിച്ചു.

ഹൃദയം തകര്‍ന്ന പച്ചമനുഷ്യരെ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ പരതിയിരുന്ന അങ്ങയുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഏതോ മഹാസാഗരത്തിന്റെ ആര്‍ദ്രത.

 ഒടുവില്‍ ശിഷ്യരുടെ പാദങ്ങള്‍ കഴുകി, പരസ്നേഹത്തിന്റെ വിത്ത് വിതച്ച ഗുരുവേ,
നിനക്ക് തുല്യം, നീ മാത്രം!
എങ്കില്ലും ഒന്ന് ചോദിക്കട്ടെ,
എന്തിനു നീ നന്ദി കെട്ട ഇരുകാലികളെ ഇത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു?
ഞങ്ങള്‍ മനുഷ്യര്‍…
കൊടും വേനലില്‍ മകരചൂടിനെ ഇടതടവില്ലാതെ പ്രാകുകയും,
ബദല്‍ മഴയെ ശപിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഞങ്ങള്‍ മനുഷ്യര്‍.
തിന്‍മ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഏവനും നല്ലവനായ ദൈവത്തിന്‍റെ മുന്‍പില്‍ സ്വീകാര്യനാണ്,
മാത്രമല്ല, അവിടുന്ന് അവനില്ലും പ്രസാദിക്കുന്നു എന്ന് പാടുമ്പോഴും,
നീതിയുടെ ദൈവമെവിടെ എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ഞാനും ഒരു മനുഷ്യന്‍.
ഒരു പക്ഷെ, ഞങ്ങളിലെ അപൂര്‍ണതകളെ ആവാം അങ്ങ് സ്നേഹിച്ചത്.
അല്ലെങ്കില്‍,
ആരെയും ഒരു വട്ടം പോലും പഴിക്കാതെ,
ഒന്നും ഉരിയാടാതെ,
ആ ക്രുശീകരണം.
“മഹാ ഗുരുവേ, അങ്ങേക്ക് തുല്യം അങ്ങ് മാത്രം”

Follow Antomaniax's Blog on WordPress.com

Top Rated